O statusie prawnym w Polsce pisałam już tutaj. W naszym nadwiślańskim kraju istnieją zatem tylko trzy możliwe sytuacje, kiedy kobieta może legalnie usunąć ciążę. W konsekwencji więc wiele z nich wyjeżdża za granicę, aby zachować swoją godność. Najczęściej celem takich migracji są: Niemcy, Wielka Brytania i Szwecja. Ustawodawstwo różni się jednak bardzo w zależności od kraju i generalnie można zauważyć tendencję do większego liberalizmu w krajach protestanckich niż katolickich. Przeprowadzane też co jakiś czas badania opinii publicznej w kwestii aborcji i prawa do niej pokazują niemal niezmiennie, że jednym z krajów o największej liczbie przeciwników jest Polska, a o dziwo Czesi znajdują się na przeciwległym końcu tej skali.
Prawo aborcyjne na świecie

Na powyższej mapie (źródło: wikipedia zaznaczono kraje o różnych stopniach restrykcji przepisów aborcyjnych. Wnioski nasuwają się same: na półkuli północnej dominują zdecydowanie kraje cechujące się liberalnymi przepisami, tj. że można przeprowadzić aborcję na życzenie każdej kobiety. Na mapie Europy z kolei wyróżnia się zatem Polska i Irlandia Północna (kolejny dowód na podobieństwo tych dwóch krajów?) Może zatem należy się zastanowić dlaczego tak jest, że jesteśmy jednym z dwóch krajów o tak dużych restrykcjach? W innych krajach przecież też religijnie chrześcijaństwo jest jednak religią większości, a jednak dopuszcza się prawo wyboru kobiet.

Kiedy wolno przerwać
Bardzo ważne moim zdaniem jest, aby zachować umiar w dyskusji nad aborcją, niestety zwłaszcza zdaje się to odnosić do zwolenników pro-life. Wystarczy wpisać w wyszukiwarce słowo aborcja i już jesteśmy atakowani setkami wręcz masakrycznym zdjęć i rysunków, przedstawiających najczęściej w pełni już wykształcone ‘trupy dziecięce’, jak to je często określają. Głośny jest przypadek Jenny Jenssen, która jak głosi anty-aborcyjna propaganda: “przeżyła aborcję”. Zapomina się jednak o tym, że najczęściej aborcji dokonuje się w pierwszych tygodniach ciąży, kiedy płód nie jest jeszcze rozwinięty, a przede wszystkim nie posiada jeszcze wykształconego układu nerwowego, więc nie odczuwa też bólu ani nie myśli. W krajach, gdzie aborcja jest legalna, dopuszcza się jej przeprowadzenie w pierwszym trymestrze, a nie w ostatnich tygodniach, co może być nawet karalne prawnie.

Przysięga Hipokratesa
Niewiele osób też wie o tym, że pierwotna postać tzw. Przysięgi Hipokratesa, czyli obietnicy składanej przez lekarzy na początku swojej kariery, została w części zmieniona i słowa: “Nikomu, nawet na żądanie, nie dam śmiercionośnej trucizny ani nikomu nie będę jej doradzał, podobnie też nie dam niewieście środka poronnego.”, zostały zastąpione przez Deklarację Genewską: “Zachowam najwyższy szacunek dla życia ludzkiego.” Świadczy to zatem o zmianie w podejściu do aborcji i postępie w drodze do wolności jednostki ludzkiej.

Dyskusje i gra polityczna
Aborcja to temat bardzo drażliwy i prowadzenie przez polityków nie do końca przemyślanych działań w jej kierunku lub przeciwnym skutkuje często końcem ich kariery w opinii publicznej, a w najlepszym wypadku pogorszeniem wizerunku. W wielu krajach postępowanie ‘na górze’ i podjęte decyzje spowodowały niepokoje społeczne i niezadowolenie obywateli. Głośny ostatnimi czasy jest przypadek Hiszpanii, gdzie obecnie nie tylko aborcja jest legalna, ale też od 16 roku życia nastolatka może w pełni samodzielnie, bez zgody rodziców, podjąć decyzję o przerwaniu ciąży. Jak już wielokrotnie pisałam, ja jestem za pozostawieniem kobietom prawa wyboru, ale też podkreślę raz jeszcze, że nie uważam, że aborcja jest najlepszym wyjściem, najważniejsze w większości przypadków jest zadbanie o właściwą edukację seksualną młodych ludzi, zwłaszcza w Polsce.

Dobrze by było, gdyby w Polsce można było normalnie podyskutować publicznie o prawie wyboru, bez krzyków, obrażania, znieważania…

Kiedy do tego dorośniemy jako społeczeństwo?