Zanim zaczęłam tworzyć ten blog przejrzałam dziesiątki stron internetowych, forów, setki postów… Niestety, ale często nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że przedstawiciele pro-life stosują agresję słowną, często atakują wręcz ludzi, którzy mają inny pogląd na  sprawę aborcji i po prostu kulturalnie go wyrażają, a wyzywani są często od zwolenników mordowania ludzi i nieszanowania ludzkiej godności…
Z kolei osobom o przekonaniach pro-choice zazwyczaj zarzuca się posługiwanie się słownictwem medycznym, pozbawionym raczej jakiegokolwiek zabarwienia emocjonalnego, czyli, moim zdaniem, po prostu neutralnym. Stwierdziłam, że temat języka stosowanego w przypadku aborcji jest tak rozległy, że warto poświęcić mu osobny wpis.

“Dziecko poczęte” zamiast “płodu”
Joanna Adamiak Kurowska w swoim artykule bardzo dobrze ujmuje część problemu i stawia kluczowe pytania. Dlaczego w języku publicznym praktycznie nie występują  już pojęcia takie jak: embrion, zygota, zarodek czy płód? Dlaczego jest to od razu tylko i wyłącznie “dziecko poczęte”? Okazuje się, że częściowo pod wpływem środowisk prokościelnych zmieniono nawet zapisy prawie polskim, w kodeksie karnym zamieniając w kilku miejscach słowo “płód” na “dziecko poczęte”. Wydaje się więc, że środowiska niezgadzające się z poglądem istnienia człowieczeństwa od momentu połączenia się plemnika z komórką jajową, nie bardzo mają coś do powiedzenia w naszym kraju.
Zwolennicy pro-life konsekwentnie i z zapamiętaniem używają słowa: zabijanie dzieci, morderczyni, sumienie, a właściwie jego brak…

Postawa Pro-choice
“Chorym jest mówienie o dzieciach nienarodzonych – embrion nie jest człowiekiem. Nawet w momencie urodzenia my jesteśmy zaledwie zadatkiem na człowieka. Człowiekiem stajemy się całe życie, o ile wkładamy w to dużo, dużo wysiłku.” (Maria Szyszkowska)

Kurowska w przytoczonym wcześniej artykule pisze, że w całym tym dyskursie zapominamy, że w końcu KOBIETA jest tutaj pojęciem kluczowym, a ciągle słyszymy tylko: zabijanie, brzuch, matka, dziecko, ochrona życia… a gdzie miejsce dla kobiety, po prostu? Należy też zaznaczyć, że “zwolenników prawa do aborcji” określa się często jako po prostu “zwolenników aborcji”, ot tak w przeciwieństwie do jej przeciwników. Wynikałoby z tego, że osoby deklarujące poparcie dla dania kobietom PRAWA do wykonania aborcji, automatycznie do niej namawiają? Absurd.

Niuanse językowe
W języku łacińskim, będącym jednak najczęściej używanym w terminologii medycznej nie występuje rozróżnienie między aborcją a poronieniem, oba te przypadki określa się jako abortus. Jednak w tym drugim przypadku zaleca się absolutnie unikać tej nazwy(mimo iż oficjalnie można by wpisać w karcie pacjenta słowo abortus), bowiem kobieta która CHCIAŁA dziecka, a je straciła, może czuć się bardo zraniona przez nazwanie poronienia określeniem abortus.
W języku angielskim mamy już większe pole manewru: poza oczywistym słowem abortion, istnieje także określenie miscarriage stosowane w przypadku poronienia właśnie.
(Dla chcących usystematyzować wiedzę nt. pojęć używanych w przypadku aborcji i poronień odsyłam [url= http://www.poronienie.pl/lekarze_wzorce_slowa.html [color=black] tutaj [/color] [/url] – jest to w miarę obiektywny tekst, choć nie brakuje aluzji chrześcijańskich, najważniejsze jest jednak to, że stawia zdrowie psychiczne kobiet po poronieniu na pierwszym miejscu.)

Jak więc mówić?
Wydaje się zatem, że jak praktycznie w każdym przypadku najistotniejsze jest zachowanie umiaru, nieprzesadzanie ani w jedną ani w drugą stronę.
Osobiście życzyłabym sobie i nam wszystkim szacunku dla innych. A on  wyraża się idealnie w stosowanym słownictwie.