W Polsce aborcja jest prawnie dozwolona tylko w 3 przypadkach wymienionych w ustawie. W ten sposób rocznie dokonuje się od kilku lat ok. 200-400 zabiegów. Oficjalnie. Wielkości podziemia aborcyjnego nikt nie jest w stanie precyzyjnie określić, trudno jest to nawet oszacować. Wystarczy bowiem otworzyć gazetę na stronie z ogłoszeniami drobnymi albo internet na odpowiedniej stronie i znajdziemy dziesiątki, setki numerów telefonów przy hasłach typu: “wywoływanie miesiączki”, “regulacja miesiączki”, “farmakologicznie – tanio”, itp. itd.
Czasem naprawdę nasuwa się pytanie: skoro jest to nielegalne, dlaczego tak słabo jest zwalczane? A może to prawo jest złe? Jaka jest zatem sytuacja w Polsce, tak naprawdę?

Status prawny
4a Ustawy z dnia 7 stycznia 1993.
„Art. 4a. 1. Przerwanie ciąży może być dokonane wyłącznie przez lekarza, w przypadku gdy:
1. ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej,
2. badania prenatalne lub inne przesłanki medyczne wskazują na duże prawdopodobieństwo
ciężkiego nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego
życiu,
3. zachodzi uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego.”

Polskie prawo antyaborcyjne jest drugim (po Irlandii Północnej) najostrzejszym w całej Unii Europejskiej. Całkiem niedawno nawet Komitet Praw Człowieka ONZ i Parlament Europejski zaleciły naszemu rządowi ich złagodzenie.

Prawda, czyli podziemie aborcyjne
Wielkość nielegalnych aborcji szacuje się na kilkanaście tysięcy rocznie, z oczywistych powodów niemożliwym jest precyzyjne określenie tej liczby. Oprócz oczywistego podziemia, tj. lekarzy dokonujących nielegalnie zabiegów (o tym, jak łatwo ich znaleźć piszą dość często dziennikarze, robiąc prowokacje i dzwoniąc do ginekologów z ogłoszenia udając pacjentki) istnieje też cała grupa kobiet usiłująca “sama załatwić problem” m.in. poprzez połykanie tabletek takich jak np. te wydawane bez recepty w aptece na schorzenia stawów. Wywołują one skurcze mięśni, w tym i macicy i w konsekwencji następuje poronienie. Jak jednak alarmują lekarze, może mieć to katastrofalne wręcz skutki dla zdrowia kobiet, corocznie kilkaset, a może i kilka tysięcy z nich umiera bezpośrednio przez źle przeprowadzoną aborcji bądź na skutek komplikacji. Potrzeba ochrony zdrowia kobiet kolejny argument przemawiający za legalizacją aborcji, za ustanowieniem prawda do niej.

Turystyka aborcyjna
Mianem turystyki aborcyjnej określa się migrację kobiet z kraju o restrykcyjnych przepisach antyaborcyjnych do państw, gdzie aborcja jest legalna. Ostatnie doniesienia prasowe mówią o dość powszechnych już wyjazdach Polek za granicę celem wykonania zabiegu. Dlaczego tak jest? Kobiety nie chcą być oceniane, chcą zachować godność, a przy tym i nie martwić się o ew. skutki uboczne zabiegu przeprowadzonego w złych warunkach.
W związku z tym Polki wyjeżdżają głównie do Niemiec, Szwecji czy Wielkiej Brytanii, aby dokonać aborcji. Czynnikiem nie bez znaczenia są też koszty – po podliczeniu podróży, noclegu i samego zabiegu okazuje się jednak, że częstokroć są to mniejsze kwoty niż musiałyby wydać w ramach ‘podziemia aborcyjnego’, a biorąc pod uwagę wątpliwą często higienę w gabinetach i potępiający stosunek personelu medycznego, w sumie nie dziwię się w ogóle zjawisku tej jakże specyficznej ‘turystyki’.

Kobiety na falach
Marginalnym, jeżeli chodzi o skalę, ale jednak dość głośnym przypadkiem jest też organizacja Kobiet na Falach (Women on Waves). Przedstawicielki tego holenderskiego ruchu korzystając z niderlandzkiego prawa, wypływają statkiem Landenort na wody eksterytorialne dokonują w klinice aborcji drogą farmakologiczną, ale nie później niż do 16 dnia od momentu, kiedy powinien pojawić się okres u kobiety (zgodnie z zasadą, że na wodach eksterytorialnych statki obowiązuje prawo z kraju rejestracji). W 2003 roku statek przypłynął także do portu we Władysławowie, czym wywołał burzliwą dyskusję w Polsce i oburzenie wśród środowisk pro-life.